Getokeniseerde activa zitten al boven de 25 miljard dollar

Als BlackRocks getokeniseerde Treasury-fonds in minder dan twee jaar van 40 miljoen dollar naar 2,5 miljard dollar is gegaan, dan is de vraag niet meer of tokenisatie eraan komt. De vraag is wie er als eerste beter van wordt.

Wat lang klonk als een nicheverhaal uit de cryptowereld, schuift nu naar het hart van de financiële infrastructuur. In maart 2026 kwam de waarde van getokeniseerde real-world assets op publieke blockchains boven de 25 miljard dollar uit, grofweg 23 miljard euro, na een sprong vanaf 6,4 miljard dollar in één jaar. Zes activaklassen zitten inmiddels afzonderlijk boven 1 miljard dollar: Treasuries, grondstoffen, private credit, institutionele alternatieve fondsen, bedrijfsobligaties en niet-Amerikaanse staatsschuld.

Voor veel particuliere beleggers voelt dat nog ver weg van hun eigen rekening. Toch raakt dit precies de laag waar kosten, vertraging en controle samenkomen. Zodra afwikkeling verandert, veranderen ook de marges van tussenpartijen en de manier waarop jij voor toegang betaalt.

Oude frictie blijkt ineens geen natuurwet meer

In het traditionele effectenverkeer duurt settlement meestal twee werkdagen, het bekende T+2. In die tussentijd zijn clearingpartijen, custodians, transfer agents en allerlei reconciliatieprocessen betrokken. Elk onderdeel kost geld. Volgens Boston Consulting Group kan brede tokenisatie wereldwijd alleen al bij clearing en settlement zo’n 20 miljard dollar per jaar besparen, ongeveer 18 miljard euro.

Dat is niet interessant omdat blockchain ideologisch aantrekkelijk zou zijn. Het is interessant omdat de operatie simpeler wordt. Getokeniseerde effecten kunnen in minuten, soms seconden, afwikkelen en dat 24 uur per dag. Minder vertraging betekent minder vastzittend kapitaal, minder afstemming achter de schermen en minder partijen die onderweg een stukje fee meenemen.

Precies daarom is dit voor traditionele brokers ongemakkelijk. Een deel van hun verdienmodel leunde jarenlang op bewaring, overdracht en vertraging die als normaal werden gepresenteerd. Als nieuwe infrastructuur die frictie kleiner maakt, dan verdwijnt er niet alleen inefficiëntie. Dan komt ook de logica achter een reeks bestaande kosten onder druk te staan.

De grootste partijen zijn al voorbij het experimentele stadium

Het duidelijkste voorbeeld is BUIDL van BlackRock, getokeniseerd via Securitize. Dat fonds draait inmiddels op negen blockchains, waaronder Ethereum, Solana en Avalanche. Het keert dagelijks rente uit, is continu beschikbaar en werd recent geaccepteerd als handelscollateral op Binance. Franklin Templeton bracht zijn government money market fund ook naar publieke blockchains en zette daarmee een vroege stap richting Treasury-gedekte collateral die 24/7 on-chain inzetbaar is. JPMorgan heeft zijn Tokenized Collateral Network inmiddels van pilot naar live gebruik met grote institutionele klanten gebracht.

Dat gebeurt niet omdat deze partijen opeens principieel in decentralisatie geloven. De drijfveer is veel eenvoudiger: minder schakels betekenen operationele winst. En zodra grote financiële instellingen structurele efficiëntie zien, proberen ze die eerst zelf te vangen.

Daar zit ook de nuchtere correctie op te veel optimisme. Tokenisatie schaft poortwachters niet automatisch af. Vaak vervangt het vooral de oude door nieuwe. Wie gisteren aan de trage keten verdiende, wil morgen de snelle route beheren.

De toezichthouder heeft een belangrijk deel van de mist weggenomen

In januari 2026 publiceerde de Division of Corporation Finance van de SEC een gezamenlijke verklaring waarin werd verduidelijkt dat bestaande federale effectenwetten ook gelden voor getokeniseerde activa. Met andere woorden: een effect blijft een effect, ook als het op een blockchain wordt uitgegeven in plaats van in een traditioneel register. SEC-commissaris Hester Peirce wees op mogelijke voordelen zoals hogere operationele efficiëntie, bijna directe settlement, meer liquiditeit en bredere toegang.

Dat is geen volledige regulatoire doorbraak, maar wel een belangrijk signaal. Institutioneel kapitaal wacht meestal niet op slogans, maar op duidelijkheid. Zolang de juridische contouren vaag blijven, verschuift serieuze infrastructuur niet.

Vanuit dat perspectief worden de prognoses begrijpelijker. McKinsey ziet een getokeniseerde markt van 2 biljoen dollar in 2030, met optimistische scenario’s van 4 biljoen. BCG ging in zijn update van 2025 verder en noemde 9,4 biljoen dollar in 2030 en 19 biljoen in 2033. Dat zijn scenario’s, geen vaststaande uitkomsten. Maar ze laten zien waarom dit onderwerp institutioneel ineens serieus wordt behandeld.

Particuliere beleggers kijken vaak naar het verkeerde deel van crypto

Veel particuliere beleggers volgen vooral de speculatieve kant van de cryptomarkt. Ondertussen speelt de grotere verandering zich af in de infrastructuur van gewone financiële activa. Het is niet de volgende memecoin die het businessmodel van een broker aantast. Het is de mogelijkheid dat obligaties, geldmarktfondsen en collateral sneller en goedkoper kunnen bewegen.

De marktdata wijzen daar al op. Het aantal tokenized Treasury-producten groeide in een jaar van 35 naar meer dan 50. Uit het bronmateriaal blijkt bovendien dat uitgevers in 53,8% van de gevallen vooral kapitaalvorming prioriteren boven liquiditeit. Tegelijk zit 88% van de RWA-gedekte stablecoinvoorraad nog buiten DeFi-systemen. De infrastructuur is dus in opbouw, maar de retailopritten blijven beperkt.

Dat is niet toevallig. Elke vertraging in retailtoegang is ook een jaar langer waarin oude kostenlagen blijven bestaan. Dat sluit aan bij een breder patroon van structurele nadelen voor particuliere beleggers.

De echte strijd gaat over wie de frictiewinst pakt

De belangrijke vraag is daarom niet of tokenisatie echt is. Die fase is voorbij. De echte vraag is wie de winst van snellere, goedkopere en continuere afwikkeling mag houden. Als de nieuwe infrastructuur minder tussenlagen nodig heeft, verdwijnt er waarde uit de oude keten. Daar begint de machtsstrijd.

BlackRock, Franklin Templeton, Goldman Sachs en JPMorgan positioneren zich duidelijk om die overgang te domineren. Voor particuliere beleggers betekent dat een praktische onzekerheid: sijpelt die efficiëntie uiteindelijk door naar goedkopere en directere producten, of blijft de winst vooral hangen bij nieuwe institutionele poortwachters? Die spanning past ook bij ontwikkelingen rond alternatieve fondsen met beperkte liquiditeit en strategieën buiten traditionele indexsporen.

25 miljard dollar on-chain is geen voorspelling meer. Het is een feit op de balans van een verschuivende markt.